मेरो नाम मनिष कँडेल हो।तर त्यो आठ दिन—म नामभन्दा पर थिएँ।म समयभन्दा बाहिर थिएँ।म जीवन र मृत्युको बीचको कुनै नबोल्ने ठाउँमा अड्किएको थिएँ।दुर्घटनापछिका ती दिनहरू मलाई याद छैनन्।किनकि म त्यहाँ थिएँ तर थिइनँ।आठ दिनसम्म मेरा आँखा बन्द रहेछन्।आठ दिनसम्म संसारले मलाई बोलायो, तर म सुन्न सकिनँ।
आठ दिनसम्म मेरा आफ्नाहरूले मेरा पलक हेरिरहे—“अब खुल्ला कि?” भन्ने आशामा। सृष्टिले दिएको मुटु नचल्दा भगवान त डाक्टर बने जब आठौँ दिन आँखा खुले, संसार अपरिचित थियो।सेतो छाना, औषधिको गन्ध, मेसिनको आवाज— र मणिपाल अस्पतालको एउटा बेड, जहाँ म शान्त रूपमा पल्टिएको थिएँ । तर भित्रभित्रै आँधी चलेको थियो।म बुझ्न सक्दिनथेँ— म कहाँ छु? म किन हिँड्न सक्दिनँ? मेरो शरीर किन मेरो कुरा मान्दैन?
बोल्न खोज्दा शब्द आउँदैनथे।आँखा रसाउँथ्यो, तर आँसु बग्ने शक्ति पनि थिएन।त्यो क्षण मैले पहिलोपटक महसुस गरेँ— बाँच्नु केवल सास चल्नु होइन रहेछ।यो उपहार हो, भगवानको भरोसा हो, र प्रत्येक क्षणलाई सम्मान गर्नु पर्छ। त्यसपछि यात्रा सुरु भयो— भाँचिएको शरीर मणिपाल अस्पतालबाट शरीरको, मनको, र आत्माको यात्रा।अस्पतालका दिनहरू अझै भारी थिए। त्यहाँ उपचार मात्र थिएन, त्यहाँ प्रतीक्षा थियो— नतिजाको, सुधारको, भविष्यको।
डाक्टरका शब्दहरू, परिवारका चुपचाप प्रार्थनाहरू, साथै मेरो भित्री आवाज— “म फेरि पुरानै म बन्न सक्छु?”परिवारका आँखाहरू त्यो समयको सबैभन्दा ठूलो शक्ति थिए।
आमाको रातभरको जागरण, दाजुभाइ–दिदीबहिनी, प्रियको मौन चिन्ता, र स-साना मुस्कानहरू जुन म देख्न सक्दिनँ— यी सबैले मलाई बाँचेको महसुस गराए।उनीहरूको विश्वास र प्रार्थनाले मेरो आत्मामा उज्यालो ल्यायो।म बुझें—जीवन केवल मेरो होइन; यो हाम्रो हो, र यसको मूल्य गुमाउनुहुँदैन।रातहरू सबैभन्दा गाह्रा थिए।दिनमा आशा देखिन्थ्यो, रातमा डर बोल्थ्यो।
तर मैले भगवानप्रति, जीवनप्रति, र आफूप्रति भरोसा राख्दै अन्धकार पार गरें। हरेक साससँग मैले भित्रै सम्झाएँ—। “म अझै बाँचेको छु, र म अर्थपूर्ण बाँच्नेछु।”बिस्तारै शरीरले संकेत दिन थाल्यो।औँला चल्यो।आँखा स्थिर भयो।सास गहिरो भयो।अरूका लागि सामान्य, मेरो लागि चमत्कार।आज पनि म ती आठ दिन सम्झन्छु।किनकि ती दिनहरूले मलाई सिकाए— जीवन कति नाजुक छ,साथै हरेक क्षण कति पवित्र र मूल्यवान् छ।
म पहिलेझैँ छैन।र सायद म फेरि कहिल्यै पहिलेझैँ हुने छैन।तर म अझै यहाँ छु।आँखा खुलेका छन्।
मन जागेको छ।आत्मा सशक्त भएको छ।मेरो नाम मनिष कँडेल हो।म आठ दिनपछि आँखाहरू खोलेर
जीवनलाई नयाँ अर्थसहित हेर्न थालेको मान्छे हुँ।र अब म हतारमा होइन— कृतज्ञता, विश्वास र पुनर्जागरणका साथ बाँचिरहेको छु।